شمارهٔ ۱۸۸ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عمق احساسات عاشقانه و درد دل عاشق است. شاعر به عشق و محبت اشاره کرده و می‌گوید که عشق موجب رشک و رنج می‌شود. او از ساقی می‌خواهد که اگر خون دل هم بدهد، در می‌خانه گفتگوهای بیشتری درباره عشق ایجاد شود. شاعر از حیرت خودش در برابر محبوب صحبت می‌کند و آرزو دارد که آینه‌اش تصویر محبوب را نشان دهد و غم را از دلش دور کند. او همچنین اشاره دارد که اگر دیگران نیز به محبتش توجه می‌کردند، برکات بیشتری از عشق را تجربه می‌کرد. در نهایت، شاعر از غم و اندوه خود صحبت می‌کند و آرزو دارد که حداقل یک بار نگاه محبوب را ملاقات کند.