شمارهٔ ۱۹۴ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان درد و رنج عاطفی و روحی پرداخته و احساسات عمیق شاعر را نشان می‌دهد. شاعر از زخم‌های دل و دردی که در سینه دارد سخن می‌گوید و از اینکه این درد باعث خجالت و ناکامی او شده، ابراز ناراحتی می‌کند. او به آتش اشتیاق و جدایی اشاره می‌کند و از جگر خود می‌خواهد که به او کمک کند تا از بی‌توجهی و خشکی لب‌ها رهایی یابد. در نهایت، شاعر به مفهوم عافیت و آرامش اشاره کرده و می‌گوید که چنین حالتی با حال روحی او سازگاری ندارد و از بی‌دردی و بی‌خیالی به شدت کنایه می‌زند.