شمارهٔ ۱۹۷ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
رشک نام او زبانم را ز غیرت لال کرد
عشقم از گفت و شنود خلق فارغبال کرد
سرفرازی‌های گردون از تنزل‌های ماست
پستی ما، نام دشمن را بلند اقبال کرد
ناله شوریدگان شور آورد، چون عندلیب
خود پریشان بود گل را هم‌پریشان حال کرد
{بیاض}
از برای امتحان، اول مرا پامال کرد
من که زیر لب بر افلاطون تمسخر می‌زدم
عشق طفلی آخرم بازیچه اطفال کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساسات عشق و حسادت اشاره دارد. شاعر با بیان اینکه عشق باعث لال شدن او شده و او را از گفت‌وگوها دور کرده، نشان می‌دهد که عشق او را چنان مشغول کرده که از دیگران غافل شده است. او همچنین به تضادهای زندگی و اینکه چگونه افت و خیزهای زندگی باعث بروز احساسات مختلف می‌شوند، اشاره می‌کند. در نهایت، او به یادآوری مسائلی از گذشته می‌پردازد و اشاره می‌کند که عشق در هر حالتی او را به گونه‌ای تحت تأثیر قرار داده و زندگی‌اش را تغییر داده است.