شمارهٔ ۲۱۲ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حسرت و ناامیدی شاعر است. او به یاد روزهای وصال و لحظات شیرین عشق می‌افتد، اما اکنون چیزی از آنها باقی نمانده است. شاعر از توبه و وسوسه‌های آن صحبت می‌کند و احساس می‌کند که دیگر شادی و نور در زندگی‌اش وجود ندارد. باده که نمادی از عشق و سرخوشی است، در زندگی‌اش جایی ندارد و او فقط حسرت و خاطره‌ای سوزان را به جا گذاشته است. او به طبیعت و گل‌ها اشاره می‌کند که دیگر زیبایی و طراوت گذشته را ندارند و دلش پر از درد و اشک است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشقش تمام شده و تنها حسرتی به دلش مانده است.