شمارهٔ ۲۲۹ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ناله‌ای کردم، خروش اهل شیون تازه شد
بلبلان را شیوه افغان گلشن تازه شد
بس که عشقم رشک‌فرمای است، از چشم بتان
هرکه زخمی خورد، داغ سینه من تازه شد
آهی از دل برکشیدم شب به یاد روی دوست
در دل موسی هوای نار ایمن تازه شد
دوش در میخانه چون قدسی به یاد چشم بت
سجده‌ای کردم که روح صد برهمن تازه شد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و اندوه شاعر است. شاعر پس از تجربه عشق و داغ دل، ناله می‌کند و سوگ اهل شیون را به گوش می‌رساند. بلبلان را به خاطر زیبایی گلشن یاد می‌کند و می‌گوید عشق او تا حدی عمیق است که دیگران را نیز به درد عشق مبتلا می‌کند. شب‌ها به یاد معشوق آه می‌کشد و این یادآوری به او آرامش می‌دهد. در نهایت، اشاره به لحظه‌ای در میخانه دارد که با یاد معشوق سجده می‌کند و روح خود را به وجد می‌آورد.