شمارهٔ ۲۳۹ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از آلام و دردهای خاطر می‌گوید و lament می‌کند که همیشه در دلش غم وجود دارد و آسایش به وی راه نمی‌دهد. او از دوری و نداشتن معشوق می‌نالد و به حسرت می‌نگرد، زیرا هر که را می‌بیند، حسرتش بیشتر می‌شود. در عین حال، او در می‌یابد که زندگی به طرز تلخی می‌گذرد و هر دوست یا همراهی که داشته، به نوعی دچار بدبختی شده است. او همچنین اشاره می‌کند که زندگی بدون عشق و نور، مانند شب تاریک و بی‌نور است.