شمارهٔ ۲۴۸ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات شاعر درباره واقعیات زندگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید هیچ دوره‌ای به اندازه دوران بی‌سرانجامی ناراحت‌کننده نیست و افسوس می‌خورد که عمرش را صرف چیزهای بی‌فایده کرده است. او در دل خود احساس عذاب و درد دارد و هیچ وقت در عشق به معشوقان به این اندازه خام نبوده است. شاعر به دلیل غیرت خود، از رسوایی و بدنامی پرهیز کرده و هرچند که در زندگی لذت‌ها را تجربه کرده، اما هیچ کامی به اندازه ناکامی‌ها ماندگار نبوده است. در کل، حسرت، ناکامی و دردی که در اثر عشق و زندگی تجربه کرده، محور اصلی این شعر است.