شمارهٔ ۲۹۹ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات عمیق و دردناک عشق و عذاب ناشی از آن است. شاعر از آغشته شدن به خوناب داغ خویش صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که به هیچ قیمتی از گل‌های زیبا و لذت‌های باغ خود استقبال نمی‌کند. او به آفتاب و پروانه‌ها یادآوری می‌کند که نباید به راحتی به عشق و محبت دل دهند. بوی گل‌ها و زیبایی چمن او را آزار می‌دهد و در حالتی از احساس تلخی و نارضایتی به سر می‌برد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زمان شادی و لذت‌های زندگی گذشته و حالا باید با درد و عذاب مواجه شود.