شمارهٔ ۳۴۷ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و درد جدایی سخن می‌گوید. او از شور و شوق درونی‌اش می‌نویسد که به مانند نغمه‌ای غمگین به گوش می‌رسد. دلش پر از غم و آتش عشق است و در عین حال به زیبایی‌های عشق هم اشاره می‌کند. همچنین، او به سرگشتگی و گرفتاری‌های ناشی از عشق اشاره کرده و در نهایت بیان می‌کند که این عشق او را به حالتی عارفانه و قدسی رسانده است. شاعر به ارتباط روحی و عمیقش با معشوق و اثرات آن بر زندگی‌اش نیز اشاره دارد.