شمارهٔ ۳۵۲ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تجربیات عاطفی عمیق خود سخن می‌گوید. او به نوعی غم و درد اشاره می‌کند که حتی مداوا نیز نمی‌تواند آن را از بین ببرد. او درک می‌کند که دیگران نیز از داغ و فقدان رنج می‌برند، اما او به خاطر عشق و محبت عمیق‌تری که دارد، حتی در شادی‌ها هم غم را احساس می‌کند. شاعر به این نکته می‌پردازد که غم و شادی برای او به هم پیوسته‌اند و در هر جا که ماتمی باشد، او بیشتر از دیگران سوخته است. به‌نوعی، او در دل خود شعله‌های عشق و درد را همزمان حس می‌کند.