شمارهٔ ۳۶۵ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
چون به سوی تو گشایم در کاشانه چشم
خانه چین شود از روی توام خانه چشم
بس که بر خاک درت چشم شهیدان شد فرش
ز آستانت مژه روید چو در خانه چشم
میل دل سوی می و ساغر عشرت کشدش
هرکه خونابه نپیموده ز پیمانه چشم
به تماشای جمال تو مرا جایی نیست
دل فروگیرتر از گوشه کاشانه چشم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذبه معشوق اشاره دارد و احساس عمیق عشق و دلتنگی را بیان می‌کند. شاعر در وصف چشمان معشوق می‌گوید که وقتی به او نگاه می‌کند، تمام جهان برایش زیباتر می‌شود و دلتنگی‌اش نسبت به وصال او بیشتر می‌شود. همچنین اشاره می‌کند که تربت شهیدان به خاطر عشق به معشوق، در آستان او فرش شده و دلش هیچ جایی جز نزد معشوق نمی‌یابد. در واقع، این شعر تصویری از عشق عمیق و عدم توانایی در جدایی از معشوق را به تصویر می‌کشد.