شمارهٔ ۳۹۶ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به حسرت و longing اشاره می‌کند و می‌گوید اگر از درد جدایی رهایی می‌یافت، به وصال معشوق و عمری جاودان دست پیدا می‌کرد. او همچنین به سوزش دل خود به علت عشق و گرمی احساساتش اشاره می‌کند و آرزو دارد اگر کسی مهربان پیدا می‌کرد، از این آتش عشق نجات می‌یافت. شاعر از دشواری‌های زندگی و وجود موانع در مسیر معنا و احساسات حرف می‌زند و آرزو دارد که کاش برای گنج‌های معنوی یک محافظ وجود می‌داشت. در نهایت، به یاد می‌آورد که در گذشته چقدر ساده‌لوح بوده و احساساتش را در مجلسی به راحتی ابراز می‌کرده است.