شمارهٔ ۴۴۹ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی
جوشد چو خونم از دل دیوانه، دوستی
این دلخوشی بسم، که ز من در طریق عشق
آموختند بلبل و پروانه، دوستی
گر دوستی طلب کنی، از من طلب که کرد
نسبت درست با من دیوانه، دوستی
قدسی ترحم است بر آن ساده‌لوح، کو
جوید ز دل شکیب و ز جانانه، دوستی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به بیان عواطف عمیق و شوق شدید به دوستی و عشق می‌پردازد. شاعر از احساساتی چون شادکامی ناشی از محبت و دوستی صحبت می‌کند و به تحولی که عشق در دل او ایجاد کرده اشاره می‌نماید. او همچنین به بلبل و پروانه اشاره می‌کند که از عشق و دوستی آموخته‌اند و در نهایت بر ساده‌لوحی فردی که در پی عشق و دوستی است، تأکید می‌کند. در کل، متن به زیبایی‌های دوستی و عشق و تأثیرات آن بر زندگی انسان پرداخته است.