شمارهٔ ۴۵۰ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / غزلیات / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)
چند جفا شیوه و عادت کنی؟
وقت نیامد که مروت کنی؟
خود چه شود، گر به اسیران خویش
لطف به اندازه حسرت کنی؟
جان ز غمت بر لبم آمد نشست
منتظر آنکه تو رخصت کنی
ما و گنه، گر تو به این روی خوب
روز جزا میل شفاعت کنی
خود چه گزینی که ازان بهترست؟
قدسی اگر ترک محبت کنی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که با عادتها و رفتارش رنج و آزار نرساند و به او مروت کند. او ابراز می‌کند که احساساتش تحت تأثیر غم معشوق است و منتظر است که او اجازه‌ای برای تغییر اوضاع بدهد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حتی با وجود گناهان، معشوق باید در روز قیامت شفاعت کند. در نهایت، او از معشوق می‌پرسد که اگر ترک محبت کند، چه انتخاب بهتری خواهد داشت.