شمارهٔ ۹۶ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به تنهایی و غم خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که راهی جز عبور از شکن طره معشوق ندارد و در کنج قفس احساس حبس می‌کند. به تشبیه غنچه پژمرده و لاله بی‌رنگ، از حالت روحی‌اش سخن گفته و می‌گوید که از روزی که غم در دلش نشسته، شادابی و زندگی از او دور شده است. او به بوی گل اشاره می‌کند که از داغ دلش ناشی می‌شود و نیازی به کمک دیگران احساس نمی‌کند. شاعر همچنین نگرانی خود را از آمدن کسی دیگر به زندگی‌اش ابراز می‌کند و از این‌که دست از آرزو نکشد، سخن می‌گوید و می‌پرسد اگرچه ثمره‌ای نمی‌بیند، چرا باید دست از امید بردارد.