شمارهٔ ۱۱ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / مطالع و متفرقات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بی غم چه گویمت که دلم چون در آتش است
لیلی به ناز رفته و مجنون در آتش است
پرویز گو بسوز که فرهاد را هنوز
نعل محبت از پی گلگون در آتش است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات احساس درد و غم شدیدی را بیان می‌کند. او به بی‌غم بودن مخاطبش اشاره می‌کند و از دل خود که در آتش عشق می‌سوزد، سخن می‌گوید. به او اشاره می‌کند که لیلی رفته و مجنون در درد عشقش می‌سوزد. همچنین به داستان فرهاد و پرویز اشاره می‌کند و این که فرهاد هنوز به دنبال محبت است و در آتش عشق نسبت به گلگون می‌سوزد. به‌طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده عمق و شدت احساسات عاشقانه و رنج ناشی از آن است.