شمارهٔ ۴۰ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و ناامیدی خود در دوری یار سخن می‌گوید. او به این نتیجه رسیده که در غم و حسرت عشق خود به حالتی از بی‌حالی و خمودی افتاده و حس می‌کند که در مقایسه با دیگران، عزیزش را از دست داده است. همچنین، او بر این نکته تأکید می‌کند که محبت و عشق او به یار هیچگاه کمتر نخواهد شد و اعتبارش فقط به خاطر این دوری از یار کاهش یافته است.