شمارهٔ ۲۲۸ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از عشق و درد دل خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دلش در رنج و عذاب است و هیچ‌کس نمی‌تواند به او کمک کند. همچنین بیان می‌کند که شور و شوق درونی‌اش همیشه در حال طغیان است و بهار و جوانی نمی‌توانند آن را آرام کنند.