شمارهٔ ۳۷۹ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، زردست به عشق و زیبایی می‌پردازد. چهره عاشق زار و اندوهگین به نظر می‌رسد، اما در عین حال، طبع او از زیبایی محبوبش سرشار است. این شاعر با استفاده از تشبیه، عشق را به گل زیبایی در میان بهار و خزان می‌سازد که نشان‌دهندهٔ تضاد ظاهری و باطنی عشق است.