شمارهٔ ۴۵۶ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر بیان می‌کند که بدون حضور محبوب، زندگی‌اش غبارآلود و تیره شده است. چشمش به خاطر درد و غم رنگی متفاوت به خود گرفته و نشان می‌دهد که آینه‌ پیش از آنکه کسی آن را ببیند و مراقبت کند، به سرعت غبار آلود یا زنگ‌زده می‌شود. این تمثیل به عدم توجه و مراقبت اشاره دارد.