شمارهٔ ۵۵ - بی ماه روی تو عبدالقادر گیلانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار ابراز می‌کند که هرگز بهشت را آرزو نکند، زیرا نمی‌خواهد خود را به خاطر نیکویی‌ها و زیبایی‌های دنیوی به بی آبروئی بیافکند. او بر این باور است که اگر بخواهد زیبایی‌های معشوقش را توصیف کند، جان‌های بسیاری به هدر خواهد رفت. چون به مرصع‌کاری نمی‌رسد، از آرزوهای دنیوی صرف‌نظر می‌کند. همچنین، او نمی‌خواهد بدون دیدن چهره محبوبش حتی یک لحظه زندگی را آرزو کند. شاعر به حدی تحت تأثیر معشوق است که حتی در کعبه نیز شرمنده می‌شود از اینکه بخواهد به غیر او توجه کند. در نهایت، او احساس می‌کند که به خاطر عشق به محبوبش، باید از دست جور او رنج بکشد و این درد را به جان بخرد.