شمارهٔ ۷۰ - من که‌ام! عبدالقادر گیلانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حال و وضعیت شاعر است که خود را رسوا و عاشق دیوانه‌ای می‌داند. او با غم‌های مختلف آشناست و در عین حال از خود بیگانه است. شاعر در عشقش به یک نفر، هم شادی و هم غم را تجربه می‌کند. او تصمیم می‌گیرد که به خاطر این عشق، خود را تسلی دهد و در عین حال در حیرت از اینکه چگونه زیبایی‌ها می‌توانند از دانه برخیزند. شاعر از درد و رنج دلش سخن می‌گوید و به خاطر عشقش، در جستجوی راهی برای ابراز احساساتش است. او همچنین اشاره می‌کند که این فرایند جستجو و عاشقی، ویژگی‌های خاصی دارد که او را دچار حیرت و سرگشتگی می‌کند.