شمارهٔ ۷۴ - بی وفا عبدالقادر گیلانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که دست از جفا و بی‌وفایی بردارد و به وفاداری و محبت بازگردد. او به مظلومیت خود اشاره کرده و از بی‌رحمی معشوق شکایت می‌کند. شاعر از او می‌خواهد که به دل زجرکشیده‌اش رحم کند و نگذارد که قلبش بیش از این خونین شود. همچنین، به تلخی و درد دل‌های خود اشاره می‌کند و به او یادآوری می‌کند که یاد او در دلش باعث ویرانی است. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که دیگر شیون و زاری نکند زیرا این کار تنها بر درد و رنج او می‌افزاید.