شمارهٔ ۱۰۳ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده از تجربه‌های خود در میخانه و سکر و مستی صحبت می‌کند. او توصیف می‌کند که چگونه به او بار خستگی را بخشیدند و در میخانه دری به رویش گشودند. ساغری پر از می به دستش دادند و با نوشیدن آن، از burdens (بارها) رهایی یافت. او به کنایه می‌گوید که در زندگی، علم و دانش به شیخ و زهد را دادند، ولی او به بی‌خودیش و سکر و رازهای زندگی دست یافت. در نهایت، اشاره دارد که هر کسی متاعی خاص دریافت کرده است؛ برای برخی زیبایی ظاهری و برای برخی دیگر معانی درون را به ارمغان آورده‌اند.