شمارهٔ ۱۰۹ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، زاهدی که روزگاری به عبادت و ریاضت مشغول بود، در نیمه شب از زندگی در صومعه و زهد بیزار می‌شود. او جام می از دست معشوقه‌اش می‌گیرد و مست می‌شود و در خیابان‌ها نشان می‌کند. تسبیحش از دستش می‌افتد و دلش در زنجیر عشق گرفتار می‌شود. او لباس‌های مذهبی‌اش را کنار می‌زند و سرش را به سمت می‌گذارد، بدون اینکه نگران چیز دیگری باشد. در نهایت، او از دغدغه‌های دینی آزاد می‌شود و به دنیای باطنی خود وارد می‌شود.