شمارهٔ ۱۱۷ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با معشوق خود گفتگو می‌کند و به بیان احساسات و دغدغه‌های خود می‌پردازد. او از عشق و دل‌تنگی سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او بوسه‌ای هدیه کند. معشوق پاسخ می‌دهد که این کار دشوار است و با زحمت همراه خواهد بود. شاعر به خاطرات مستی، خواب و خیالات عاشقانه اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که نگران وضعیت دل و خانه‌اش است. او از بی‌زر بودن و بی‌محبتی معشوق گله می‌کند و در نهایت به یک دوراهی اشاره می‌کند که ممکن است روزی دل‌داری و محبت در زندگی‌اش بیابد، هرچند که سختی‌های زیادی وجود دارد. در مجموع، شعر احساسی و زخم‌خورده از عشق و جفاهای آن است.