شمارهٔ ۱۱۸ میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
ز گیسویت سخن با شانه گفتند
شبی تاریک بود افسانه گفتند
گر از لعل لبت گفتند رازی
حدیثی از لب پیمانه گفتند
چه حکمت بود کز زنجیر زلفت
حدیث عقل با دیوانه گفتند
بهشیاری نیارستند گفتن
بمستی بیخود و مستانه گفتند
حدیث از شمع و از پروانه در جمع
اگر گفتند بی پروانه گفتند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌ها و رمز و رازهای عشق و شیدایی می‌پردازد. شاعر به گفتگو با گیسوان محبوب و عواطف ناشی از آن اشاره می‌کند و در شب تاریک از رازهای لبانش سخن می‌گوید. همچنین حکمت‌های عشق و دیوانگی را بررسی می‌کند و می‌کوشد تا عمق احساسات را با استفاده از تمثیل‌های شمع و پروانه بیان کند. در نهایت، این شعر تجلیاتی از عشق را در حالت مستی و بیخود بودن توضیح می‌دهد.