شمارهٔ ۱۱۹ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و魅魅ی فردی است که شاعر به توصیف آن می‌پردازد. ترک با موهای سبز و لبانی شبیه لعل و یاقوت در حال وعده بی‌پایان بوسه و خنده است. چشمان مست او در ناز و عتاب اثر جادویی دارند و محبت و قهر او ناگهانی و بی‌دلیل است. در روزی از فروردین، زلف او شبیه مه است و قامت او همچون سرو آزاد است. شاعر به دیگران توصیه می‌کند که با دو چشمان او درشت سخن نگویند، چرا که او در حالت مستی و تب است.