شمارهٔ ۱۲۸ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع گذر عمر و ناپایداری زندگی پرداخته است. شاعر به ما یادآوری می‌کند که عمر ما به سرعت در حال گذر است و مهم است که از زندگی بهره‌برداری کنیم. او به این نکته اشاره می‌کند که انسان‌ها در نهایت مردنی هستند و نباید به دنیا و زرق و برق آن دل ببندیم، چون همه چیز زودگذر است. همچنین به این موضوع اشاره می‌شود که اگر خوشی یا خوشبختی نمی‌چشیم، باید آن را به دیگران بدهیم و از آن لذت ببریم. در نهایت، شاعر به اهمیت پذیرش واقعیت مرگ و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند و از ما می‌خواهد که مانند درختی شکست‌ناپذیر و آزاد زندگی کنیم.