شمارهٔ ۱۳۰ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل یادآور روزهایی است که هیچ کس جز خود ما در محفل حضور نداشت. صرفاً دل ما بود و عشق، و هیچ چیز دیگری در کار نبود. هر شب با یاد معشوق و عشق او تا صبح در مستی به سر می‌بردیم. در پیچ و خم زلف‌های او، دل‌های بسیاری ریخته شد، اما هیچ کس جز ما در این بازی عشق شرکت نداشت. زلف‌ها و زیبایی‌های او چنان سنت شکن بودند که در دنیا نظیری نداشتند. داستان‌های وفاداری و بی‌وفایی عاشقان درباره‌اش روایت شده، اما من هرگز به آن‌ها باور نکردم. دیروقت، در حال مستی، عزمی برای کشتن ما بود، ولی مردم به خاطر حسرتی که داشتند، نتوانستند آن را دریافت کنند. همچنین اشک‌های من و چهره زردم برای او ارزش کهنه‌ای داشت و به طلا و نقره نیازی نداشت.