شمارهٔ ۱۵۰ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به موضوع ویرانی و بازسازی پرداخته است. او به زیبایی ویرانه‌ای اشاره می‌کند که در آن می‌توان خانه‌ای نو ساخت. او از ملائکه سخن به میان می‌آورد که در این ویرانه، سازندگی می‌کنند. در ادامه، به قدرت و خلاقیت موجود در خاک اشاره می‌کند که می‌تواند از گل، تسبیح بسازد. شاعر اظهار می‌دارد که برخی مکان‌ها به قدری خراب شده‌اند که برای آبادانی دوباره آن‌ها تنها باید میخانه ساخت. به همین ترتیب، او شخصی را می‌خواند تا دیوانگان را به عقل بیاورند و تأکید می‌کند که حقیقت غیرقابل بیان است و داستان‌های مختلفی از آن ساخته می‌شود. در نهایت، به اهمیت همت و اراده‌ی مردان اشاره می‌کند که می‌توانند از ویرانی دوباره آبادانی بسازند.