نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۵۲ میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

کفر زلف تو عرض ایمان کرد

هندوی کافرم مسلمان کرد

اهرمن جادوئی بخاتم جم

داد تشریفم و سلیمان کرد

نرگس نمیخواب بیمارش

درد ما را بغمزه درمان کرد

دوش در پای خم حریفی مست

عقل را سر برید و قربان کرد

هر چه دشوار بود نزد خرد

پیر میخانه دوش آسان کرد

ترک چشمت پناه تقوی را

بیکی غمزه تیر باران کرد

پیر میخانه دوش مسئله ای

تازه و نغز، باز عنوان کرد

دم چه در هفت بند نای دمید

شرح هر هفت بطن قرآن کرد

شیخ تکفیر کرد مومن را

کفر را پیر عین ایمان کرد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی به تأثیر عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از عشق و جذابیت یک معشوق سخن می‌گوید که باعث تغییر و تحول در باورها و افکارش می‌شود. او به تأثیرات معنوی و روحانی عشق اشاره می‌کند که حتی می‌تواند کفر و ایمان را به هم مرتبط کند. همچنین از قدرت عشق برای تغییر نگاه به مسائل و مشکلات زندگی سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به بینش عمیق‌تری نسبت به معانی عشق و ایمان دست پیدا می‌کند و نشان می‌دهد که عشق می‌تواند انسان را از بندهای عقل آزاد کند و به درک بالاتری هدایت کند.