شمارهٔ ۱۶۱ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شخصی است که در سحرگاه در خواب بیدار می‌شود و دختری زیبا با موهای پریشیده و حالتی خراب را می‌بیند. او با لب‌های لعلین و جام شراب به سمت او می‌آید. شاعر از اینکه دور از وطن و اهلش رنج می‌کشد و بیچاره و مخمور است، می‌گوید. این دختر به صورت آشفته و مستانه مانند دیوانگان با ساغر و پیمانه به سوی او می‌آید. شاعر از او می‌خواهد که راز دلش را بگوید، زیرا در نیمه شب از این کوی آهنگی خوش به گوشش می‌رسد.