شمارهٔ ۱۷ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از شب رویایی و خوشگذرانی با معشوق سخن می‌گوید. او از وعده‌های معشوق سخن می‌گوید که قرار است با زیبایی خود او را به وجد آورد و در جمعی پر از شادی و سرور او را قرار دهد. شاعر خود را مانند یک پادشاه بر تخت نشسته تصور می‌کند و معشوق را در خدمت خود می‌بیند. او از بوسه‌های شیرین و شراب لذیذی که معشوق به او می‌دهد، یاد می‌کند. در ادامه، شاعر به خواب معشوق و حالاتی که پس از نوشیدن شراب برای او رخ می‌دهد اشاره می‌کند و در نهایت با توصیف زیبایی‌های معشوق و لحظات شیرین با او به پایان می‌رسد.