شمارهٔ ۱۷۱ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی به وصف احوالات بهار و شکوفایی طبیعت می‌پردازد. باغ به فصل نو شدن و زنده شدن سبزه‌ها پا می‌گذارد، و سروها با قامت بلند خود تجلی قیامت را به تصویر می‌کشند. نسیم بهاری با بویی مشابه دم عیسی رو به راه می‌شود و صدای بلبل، با نغمه‌های زیبا، دلنواز است. گل‌ها به زندگی بازگشته و شاهد زیبایی‌های محفل‌اند. به طور کلی، این شعر بازتابی از تجدید حیات، محبت و زیبایی‌های طبیعت در فصل بهار است.