شمارهٔ ۱۸۱ میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
باده نوشان بیخود از جام تواند
خرقه پوشان سر خوش از نام تواند
خاصه گان ار باده خاص تو مست
عامکان در محفل عام تواند
برخی اندر سوره کهف تواند
جمعی اندر لعل انعام تواند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به وصف لذت و مستی ناشی از نوشیدن باده می‌پردازد. باده‌نوشان از شراب و سرخوشی‌اش بیخود می‌شوند و عابدان نیز از نام و یاد خدا شادمان هستند. خاصان و نیکان از باده‌ی مخصوص خداوند مست می‌شوند، در حالی که دیگران نیز در محفل عمومی با هم به شادی و خوشی می‌پردازند. همچنین، به ذکر آیات الهی و زیبایی‌های خلقت نیز اشاره می‌کند.