شمارهٔ ۱۸۷ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن شاعر به تکرار گفت‌وگوهای دینی و مذهبی اشاره می‌کند و از آن‌ها خسته است. او به جای تکیه بر ظواهر مذهبی (مانند تسبیح و دستار)، خواهان دل‌باختگی به حقیقت و عشق است. شاعر از رنج ناشی از آزار مردم و کارهای زاهدانه سخن می‌گوید و تمایل دارد که از این دوری کند. او به دنبال لحظه‌ای برای بروز احساسات واقعی و آزاد از قید و بندهای اجتماعی است. در کل، این شعر به نفی تعصبات و جست‌وجو برای معنای واقعی زندگی می‌پردازد.