شمارهٔ ۱۹۳ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال و هوای عشق و شوری که در دل دارد صحبت می‌کند. او به نغمه‌ای می‌اندیشد که از حال بی‌خبران می‌رسد و به ذکر خسرو (شخصی محبوب) می‌پردازد. شاعر به نوعی از سنگینی و دشواری‌های زندگی، مثل خرقه و دستار (نشانه‌های زهد) اشاره می‌کند که بر دوش او سنگینی می‌کند. او به تشبیهی از قطره‌ای می‌پردازد که به دریایی می‌پیوندد، و حس گمشده‌ای را در دل دارد که بدون راه و سرنوشت است. شاعر در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که شاید دیگر نتواند چهره محبوبش را ببیند، چرا که چشم‌هایی که به سوی دیگران چرخیده‌اند، دیگر آن را نخواهند دید.