شمارهٔ ۲۱۳ میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
چند از این ترهات بیحاصل
گفت بیمغز و قول لاطائل
شاعری چیست شعر و نظم کدام
سخن لغو و گفته باطل
مادری را لقب کنی حاتم
ظالمی را صفت نهی عادل
گه کنی وصف از تلال و رسوم
که چنین گفته اعشی و دعبل
بوده این یک سعاد را ماوی
گشته این یک رباب را منزل
گه ستائی بوصف روباهی
که شجاع و غضنفر و باسل
گه سرائی بمدح گمراهی
که حکیم و محقق و کامل
این سخن کی سزاست از دانا
این روش کی رواست از عاقل
چون سراید سخن بلاف و گزاف
مرد دانش پژوه صاحب دل
سخن بیفروغ و کذب و دروغ
کی برآید جز از دل غافل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به نقد سخنان بی‌محتوا و بی‌فایده می‌پردازد. او به این موضوع اشاره می‌کند که برخی افراد به نادرستی صفات و عناوینی را به دیگران نسبت می‌دهند، مانند نامیدن ظالم به عادل یا ستایش شخصیت‌های گمراه. او به این نکته تأکید می‌کند که سخن بی‌محتوا و بی‌اساس از دل‌های غافل و ناآگاه برمی‌آید و از دانایان و خردمندان انتظار می‌رود که از گفتن این گونه سخنان پرهیز کنند.