شمارهٔ ۲۲۹ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گویا شاعر از حالت سردرگمی و بی‌راهی خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که انسان‌ها به دو طرف، یعنی مسجد و دیر، روی می‌آورند و در این بی‌خبری و بی‌دلی، نتوانسته‌اند راه راست را پیدا کنند. شاعر خود را حقیر و ناتوان می‌داند و به درگاه خداوند دعا می‌کند که جز راه گدا و بنده‌ای بودن، راهی برای نزدیکی به او ندارد. به طور کلی، شعر بیان کننده احساس ناامیدی و دردمندی انسان‌ها در جستجوی حقیقت و ارتباط با خداست.