شمارهٔ ۲۳ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و انتظار است. شاعر در ابتدای شعر به شخصی اشاره می‌کند که در لحظه‌های حساس و نزدیک به مرگش به سراغش آمده است. او از عشق و نیازی می‌گوید که چنان او را به خود مشغول کرده که دیگر از خود اختیاری ندارد. شاعر با توصیفاتی از عشقش و اثرات آن بر زندگی‌اش، نشان می‌دهد که این عشق برایش همچون دریایی بی‌کرانه است و با بوسه‌ای که از معشوق می‌گیرد، زندگی و امیدش را به دست می‌آورد. همچنین اشاره می‌کند که هیچکس نمی‌تواند جای این عشق و معشوقش را بگیرد و شکار احساساتش فقط مختص او است.