شمارهٔ ۲۳۵ - درباره منزل خود در رود کنگ میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
در رود کنگ دره تنگی گرفته‌ایم
بر طرف کوه، غار پلنگی گرفته‌ایم
در هم کشیده روی ز سنگین‌دلان شهر
کنج دهی و گوشه سنگی گرفته‌ایم
رخشنده گوهریم که اندر درون سنگ
از تاب مهر، آبی و رنگی گرفته‌ایم
صافی دلیم چون خم و روشن روان چو جام
بر روی اگر چو آینه، زنگی گرفته‌ایم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و احساسات دردمندانه‌اش می‌پردازد. او در رود کنگ، در مکانی تنگ و در کنار غاری در کوه، آرامش یافته است. به توصیف دل‌سنگین مردم شهر پرداخته و در عین حال از زیبایی‌های درون خود، مانند گوهر درخشان، سخن می‌گوید. شاعر از روح پاک و دل صافی صحبت می‌کند و اشاره دارد که این زیبایی‌ها ممکن است تحت تأثیر زنگار و غم قرار گرفته باشند.