شمارهٔ ۲۴۹ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهندهٔ عزم و ارادهٔ قوی شاعر در زندگی است. او به این نتیجه رسیده که جز نوشیدن می و لذت‌بردن از همراهی ساقی و ساغر کار دیگری نخواهد کرد. او از زاهدان می‌خواهد که وعده‌های آینده را فراموش کرده و به لذت‌های حال توجه کنند. شاعر ضمن بیان اینکه به موعظه‌های واعظان گوش نخواهد داد، بر این نکته تأکید دارد که وعده‌های غیرواقعی را قبول نمی‌کند و به تکرار آن‌ها نیز اهمیتی نمی‌دهد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که دلش را از خیالات پوچ نباید مکدر کند و به‌دنبال لحظات خوش و واقعی زندگی باشد.