شمارهٔ ۲۸۸ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از تجربه خود در ارتباط با شیخ و زاهدان سخن می‌گوید. او سبحه‌ای را به شیخ شهر می‌برد و جان و ایمانش را به او تقدیم می‌کند. شاعر بیان می‌کند که اگر شیخ تسبیح را از او بگیرد، برایش اهمیتی ندارد چرا که از این پس بند خود را از هر دو دنیا می‌بردارد. او به عدم سود واقعی در بازار زهد اشاره می‌کند و می‌گوید که سال‌ها دروغ، تزویر و ریا را پوشیده است. در نهایت، شاعر اعلام می‌کند که او از دل و جان وقف کرده و در پی قبول خداوند است، نه زهد ظاهری و مکان‌های مذهبی.