شمارهٔ ۲۹۵ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دعوت به لذت و خوشگذرانی در شب است. شاعر از خواننده می‌خواهد که با می‌نوشی و رفاقت، خود را از دنیای جدی و روزمره جدا کند. او به نقد زاهدان می‌پردازد که با عبادت، اما بدون شناخت حقیقت زندگی، تنها به ظواهر اکتفا می‌کنند. شاعر می‌گوید که ارزش زندگی در همدلی و صفا با دیگران است و از آنها می‌خواهد که در میخانه به شادی و محفل‌نشینی بپردازند و دردی را دوا کنند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که محبت و دوستی می‌تواند به فراموشی بدگفتاری‌ها منجر شود.