شمارهٔ ۳۰۰ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد رفتار کسانی می‌پردازد که در محافل نوشیدنی با افراد نادان صحبت می‌کنند و خود را به عنوان دانشمند معرفی می‌کنند. شاعر بر این باور است که؛ گفت و گو با نادانان، به ویژه در موضوعات عمیق، بی‌فایده است و تنها باعث بروز اظهارات بی‌معنی می‌شود. همچنین اشاره می‌کند که شخصی مانند شیخ وسواسی در جمع رندان باید به شکل خاصی رفتار کند و احتیاط کرده و از مشکلات اجتماعی دوری کند. به طور کلی، این متن به اهمیت هم‌نشینی با افراد دانا و پرهیز از بی‌محتوایی در گفتار تأکید دارد.