شمارهٔ ۳۰۵ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر احساسات عمیق عاشقانه و درد جدایی را به تصویر می‌کشد. شاعر نمی‌داند چه بر دلش گذشت که آتش عشق دوباره در وجودش شعله‌ور شده است. او به معشوقه‌اش می‌گوید که اگرچه ممکن است از محفلش برود، اما از دلش هرگز نخواهد رفت. شاعر به او می‌خواهد که بیاید، زیرا زندگی‌اش بدون او تاریک و غم‌انگیز است. او می‌گوید که وجود معشوقش باعث خوشبختی و آرامش اوست و دل و جانش را به او تقدیم می‌کند، زیرا عشقش جزء جدایی‌ناپذیر وجود اوست.