نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۰۸ میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

کس را مسنج جز بترازوی خویشتن

و از کس مرنج نیز بجز خوی خویشتن

ای هوشمند سوی رفیقان نظر فکن

چونانکه می نظر فکنی سوی خویشتن

چندین مپوی گرد پزشکان بیخرد

در خود بجوی مرهم و داوری خویشتن

هان ای ستبر بازوی استیزه کار، هان

چندین مباش غره ببازوی خویشتن

ترسم که چون پلنگ بافزایش غرور

خود را در افکنی تو بنیروی خویشتن

ای شیر مرد تا بکی از مدح روبهان

پیوسته کور مانی از آهوی خویشتن

همواره می بکوش و تکاپوی کن ولی

غره مشو بسعی و تکاپوی خویشتن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به فردی توصیه می‌کند که به خود و توانایی‌های خود توجه بیشتری داشته باشد و از اعتماد به نفس کاذب و خودبزرگ‌بینی پرهیز کند. شاعر به او می‌گوید که به جز خود و خصوصیات خود، به دیگران تکیه نکند، به ویژه در انتخاب رفقا و قضاوت در مورد خود و دیگران. او همچنین به خطرات ناشی از غرور و بزرگ‌نمایی در مورد توانایی‌ها هشدار می‌دهد و تأکید می‌کند که تلاش و کوشش مستمر مهم است، اما نباید فرد به سعی و تلاش خود بیش از حد مطمئن باشد. نهایتاً، توصیه می‌شود که فرد باید به درون خود نگاهی بیندازد و به خودشناسی بپردازد.