شمارهٔ ۳۱ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعری در این اشعار به زیبایی چشم محبوبش اشاره می‌کند که از شراب مست شده است و خود شاعر نیز تحت تاثیر آن قرار گرفته است. او از بوی مشک و روشنی آفتاب که از چشمان محبوبش ساطع می‌شود، سخن می‌گوید و از اینکه نمی‌تواند خوابش ببرد، ابراز تاسف می‌کند. شاعر به لطافت و شیرینی صحبت‌های محبوبش اشاره کرده و می‌گوید که حتی از پرسش‌هایش هم چیزی نمی‌داند. او نگران گذر زمان است و می‌خواهد لحظات بیشتری را با محبوبش بگذراند. در نهایت، شاعر از محبوبش می‌خواهد که نزدیکش بنشیند و از لب‌هایش بپیوندد تا لحظات شیرینی را تجربه کنند.