شمارهٔ ۳۱۶ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، تصویر فردی مست و غافل از خویش به تصویر کشیده شده که بر روی زمین افتاده و سرش را روی خشت می‌گذارد. او در کنار درب میخانه نشسته و پا بر سر عقل خود نهاده است. شاعر به محبت و مقام درویش اشاره می‌کند که در قلبش آرامش دارد و نگران تشویش و مشکلات نیست. او با اشاره به شراب، به شیرینی آن و در عین حال به دسیسه‌ها و مشکلات نهفته در آن اشاره می‌کند. در کل، شعر به تناقضات زندگی و عشق، همچنین به آرامش درونی در برابر مشکلات می‌پردازد.